تبلیغات
.:: هستن؛ مخمل آبی ::. - انتخابات و بازی دوسرباخت تحریمیان
.:: هستن؛ مخمل آبی ::.
برای آسانتر خواندن متن، دکمه های Ctrl و + را همزمان فشار دهید

آرشیو موضوعی

آرشیو

لینکستان

← آمار وبلاگ

  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

انتخابات و بازی دوسرباخت تحریمیان

انتخابات تجلی اراده ملت در تعیین سرنوشت خود است؛ اما طی چهار دهه‌ای که از عمر جمهوری اسلامی ایران می‌گذرد؛ در هر انتخاباتی با دسته‌ای از افراد روبرو بوده‌ایم که با کلیدواژه «تحریم» با صندوق‌های رای قهر کرده‌اند و ترجیح داده‌اند از حق قانونی خود برای تعیین سرنوشت استفاده نکنند.

نظر تحریمیان

این دسته از افراد که در سپهر سیاسی کشور ما «تحریمیان» یا «آرای خاکستری» نامیده می‌شوند؛ در توجیه رای ندادن خود نظراتی دارند که توجه به آنها برخی از ابعاد مساله آنان را برای ناظران روشن می‌کند؛ تحریم انتخابات مردود دانستن شرکت در انتخابات توسط گروهی از رای‌دهندگان است که هر یک از آنان از رای دادن خودداری می‌کند.

در منابع علوم سیاسی می‌خوانیم؛ تحریم ممکن است شکلی از اعتراض سیاسی باشد. در جایی که تقلب در انتخابات محتمل است، یا پیروز انتخابات از پیش تعیین شده ‌است و یا نهاد سازمان‌دهنده انتخابات فاقد مشروعیت است. در نظام‌هایی که شرکت کردن در انتخابات اجباری است، تحریم می‌تواند نوعی نافرمانی مدنی تلقی شود و یا مدافعان تحریم اعتراض خود را با رای سفید نشان دهند.

رای‌دهندگان تحریم‌گر ممکن است به یک منطقه جغرافیایی خاص تعلق داشته باشند یا همگی از یک گروه قومیتی باشند. همچنین ممکن است یک حزب سیاسی و یا یکی از کاندیداها از شرکت در انتخابات خودداری کرده و هوادارانش را به تحریم فراخواند.

در همه‌پرسی‌ها تحریم می‌تواند یک تاکتیک انتخاباتی مخالفان موضوع همه‌پرسی باشد. در صورتی‌که اعتبار همه‌پرسی منوط به شرکت میزان مشخصی از رای دهندگان باشد؛ تحریم می‌تواند از شکل‌گیری چنین حد نصابی جلوگیری کند.

بی‌نتیجه بودن تحریم و لزوم مشارکت در انتخابات

در مقابل این دسته اما بسیاری از کنشگران فعال اجتماعی و سیاسی بر بی‌نتیجه بودن تحریم و لزوم مشارکت در انتخابات تاکید می‌کنند و می‌گویند قهر کردن با صندوق‌های رای هیچ نتیجه مثبتی در تاریخ معاصر ما نداشته است. این عده می‌گویند؛ هر‌گاه مردم با صندوق‌های رای قهر کرده‌اند؛ اتفاقا افرادی در انتخابات پیروز شده‌اند که نتیجه کارهایشان مانع توسعه و تحکیم دموکراسی شده است.

شرکت در انتخابات؛ دفاع از موجودیت و هویت خود

حسین شیخ‌الاسلام، مشاور ارشد رییس مجلس شورای اسلامی، درباره ضرورت مشارکت حداکثری مردم در انتخابات به ایسنا می‌گوید: در هر کشوری مهمترین مساله امنیت ملی‌اش است. امنیت ملی حفاظی است که شما در آن زندگی می‌کنید و در آن آزادی و قدرت بیان‌تان را دارید. هر رای به مثابه آجری است که بنای امنیت ملی کشور را می‌سازد اگر همه ملت رای دهند و نقش خود را ایفا کنند، این حفاظ از همه حفاظت خواهد کرد؛ اما اگر آجری سرجایش نباشد؛ بلاشک این بنا نفوذپذیر خواهد بود و طمع دشمن را برخواهد افروخت.

این تحلیلگر ادامه می دهد: این را بدانیم که همه ما در حفاظت از کل وجودی خودمان باید نقش خودمان را خوب ایفا کنیم. کسانی که در یک خانه زندگی می‌کنند، می‌دانند که این خانه باید در مقابل باد، زلزله و تهاجم هوشمند پایدار بماند و برای این پایداری به مشارکت همه برای ساخت نیاز دارد.

مشاور امور بین‌الملل رییس مجلس درباره تاثیر این حضور بر عرصه‌های داخلی و خارجی نیز تصریح می کند: از نظر داخلی این حضور نشان‌دهنده امیدواری است و این که برخی حاضرند به خاطر منافع کل از برخی مشکلات جشم پوشی کنند و مشارکت یعنی همه ما با هم هستیم. وقتی تک‌تک رای‌ها در کنار هم قرار می‌گیرند؛ غیرقابل شکست می‌شوند، اما وقتی در آن خللی باشد شکست‌پذیر می‌شود. از نظر خارجی هم وقتی دشمن تصمیم به حمله بگیرد اگر ببیند با برج و باروی محکمی مواجه است به آن حمله نمی‌کند؛ اما اگر این برج و بارو سست باشد، به آن حمله می‌کند.

به گفته‌ی شیخ‌الاسلام؛ در واقع رای دادن دفاع از خود و منافع خود است.

بررسی راهبرد تحریم انتخابات

در سوی دیگر میدان پژوهش‌های راهبردی درباره نتایج تحریم انتخابات نشان از بی نتیجه بودن و بی‌اثری این کنش سیاسی دارد.

به عنوان نمونه می‌توان به گزارش پژوهشی در موسسه بروکینگز و بررسی راهبرد «تحریم انتخابات» اشاره کرد که با این پرسش آغاز شد؛ آیا نیروهای اپوزیسیون، با تاکتیک تحریم انتخابات، توانسته‌اند به خواسته‌شان برسند یا نه؟

نتیجه این پژوهش علمی به عنوان یک تحقیق از سوی محققان بی‌طرف، نکات بسیار جالبی را درون خود دارد که نقل آنها می‌تواند باعث تجدید‌نظر برخی از آرای خاکستری در تصمیم عدم مشارکت خود شود. طبق نتایج این پژوهش علمی تقریباً هیچ نمونه‌ای را نمی‌توان یافت که در کشوری، نیروهای مخالف جریان حاکم توانسته باشند با اتخاذ این روش ـ قهر با صندوق رای با هدف مشروعیت‌زدایی از انتخابات ـ به اهداف‌شان برسند و همیشه بازند‌ه‌ی این بازی، همان گروهی بوده که دست به تحریم صندوق رای زده است!

در این پژوهش بیش از 170 مورد انتخابات در کشورهای گوناگون در قاره‌های مختلف بررسی شد و در نهایت سیاستِ تحریمِ انتخابات تقریباً در همه‌ی موارد شکست خورده و هیچ نفعی برای تحریم‌کنندگان به‌دنبال نداشته است!

در نتیجه این پژوهش آمده است؛ برنده‌ی این بازی همیشه همان حزب یا گروه حاکم بوده است که با قوی‌تر شدن اکثریت‌اش در قوه‌ی مقننه، گه‌گاه حتی دست به تغییر قانون اساسی زده ـ البته به نفع خود ـ و هیچ نگرانی‌ای هم بابت کاهش مشارکت یا مشروعیت دولت خود نداشته است!

نمونه‌هایی از تحریم انتخابات

در این تحقیق جامع به نمونه‌هایی از تحریم انتخابات در کشورهای مختلف اشاره شده و نتایج آن بررسی شده است.

عراق

یکی از مهم‌ترین نمونه‌هایِ تحریم انتخابات، تاکتیکِ گروه‌هایِ سّنی در انتخابات 2005 عراق مبنی بر عدم مشارکت بود.

پیامد این کنشِ سیاسی برایِ آن‌ها فاجعه به همراه داشت؛ چرا که در غیابِ نامزدهایِ اهل سّنت، شیعیان توانستند با کسب اکثریتِ مطلق در مجلس، قانون اساسی را تدوین و در نهایت تصویب کنند.

مصر

در انتخاباتِ اکتبِر 2012، مخالفاِن اخوان‌المسلمین تصمیم به بایکوت گرفته و جلسات شورایِ دوّم قانوِن اساسی مصر را تحریم کردند؛ اسلام‌گراها بدوِن توجّه به عدِم حضور مخالفان و احتمالاً خوشحال از آن، قانون اساسیِ را تدوین کرده و به تصویب رساندند و سرانجام به رفراندوم گذاشتند. در تمامِ این مراحل مخالفاِن اخوان‌المسلمین تماشاگر بودند. جالب است که آن‌ها تلاش نکردند که نیروهایِ خود را در دادِن رأی منفی به قانون اساسی تدوین شده بسیج کنند.

افغانستان‌:

انتخاباتِ ریاست جمهوریِ افغانستان در سال 2009 نمونه دیگری است از شکست تحریم. عبدا... ‌عبدا... به عنواِن نامزِد مخالفان به همراهِ حامد کرزی به دوِر دوّم انتخاباتِ افغانستان راه یافت؛ ولی در اعتراض به عملکرِد نادرستِ دولت تقلب‌هایِ انتخاباتی و نیز رفتاِر کمیسیوِن انتخاباتی از حضوِر در دوِر دوّم انصراف داد. عبدا... با تصمیم به تحریم به حاشیه رانده و تا انتخابات بعدی از صحنه‌ی سیاسیِ افغانستان ناپدید شد.

جمهوری آذربایجان

در انتخاباتِ 2003 برایِ تعییِن رئیس‌جمهور در جمهوریِ آذربایجان مخالفاِن الهام علی‌اف در اعتراض به رفتار دولت و بی‌قانونی‌هایِ موجود به پای صندوق‌هایِ رای نرفتند؛ در نتیجه این تحریم علی‌اف با اکثریتِ مطلق برنده انتخابات شد.

علی‌رغِم تحریم و هفته‌ها اعتراضات خیابانیِ پس از انتخابات ایالات متحده نتایج انتخابات را به رسمیّت شناخت.

ونزوئلا

مخالفان چاوز در سال 2004 در اعتراض به بی‌قانونی در برگزاری انتخابات برای انتخاب فرمانداری‌ها به پایِ صندوق‌هایِ رای نرفتند و حاصِل آن در اختیار گرفتِن 20 فرمانداری از 22 فرمانداری توسِط هواداراِن چاوز بود.

همان گروه دوباره یک سال بعد در انتخاباتِ مجلس را تحریم کردند، که سرانجام آن کسبِ اکثریتِ مطلِق مجلس توسِط چاوزی‌ها بود 114کرسی، و این در حالی بود که مخالفان تا قبل از آن 41 کرسی مجلس را در اختیار داشتند.

ثمرات تحریم برایِ مخالفان قدرت‌مندتر شدِن چاوز داشتِن اکثریت مطلق حزب چاوز در مجلس برای تصویبِ قوانین جدید و از جمله حذفِ محدودیتِ دوراِن ریاست جمهوری بود.

لزوم تجدیدنظر در تصمیم تحریمیان

اینها نتایج انتخابات کشورهای مختلفی بود که مردم آنها طعم تلخ تحریم را پس از انتخابات چشیدند. در ایران هم چنین تجربیاتی را داشته‌ایم و برخی از افراد با رای ندادن خود نقش بسزایی در آسیب‌های دهه اخیر بر ساختار کشور ایفا کرده‌اند. تجربه 8 سال دولت احمدی‌نژاد که امروز حتی خود اصولگرایان زمینه‌ساز ظهور او نیز مسئولیت و نقش خود را در برآمدنش بر عهده نمی‌گیرند یا برآمدن شوراهای دوم و سوم و چهارم که همگی نتیجه قهر بخشی از مردم با صندوق‌های رای با کلیدواژه «تحریم انتخابات» بود، عبرت‌هایی است که نشان می‌دهد تحریم انتخابات و قهر با صندوق رای باعث چه ویرانی‌ها و نابسامانی‌های جبران‌ناپذیری می‌شود.

بازی دو سر باخت تحریم

نگاهی دقیق و عمیق به تجربه خودمان و کشورهای دیگر نشان می‌دهد در عصر کنونی تحریم انتخابات یک نوع بازی دو سر باخت است؛ استفاده نکردن یک دسته از مردم از حق قانونی خود برای رای دادن باعث راهیابی مخالفانشان به جایگاه‌های انتخابی می‌گردد و نه تنها نتیجه‌ای که می‌خواستند حاصل نمی‌شود؛ بلکه این افراد به علاوه کل آحاد جامعه باید حداقل 4 سال عواقب این تصمیم خود را تحمل نمایند.

 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.

درباره وبلاگ

حسین آذربایجانی
عضو انجمن زبانشناسی شناختی آلمان (Deutsche Gesellschaft für Kognitive Linguistik)
صاحب امتیاز و مدیرمسئول هفته نامه آوای چیستا
عضو هیات رییسه انجمن کان ذن ریو کاراته استان قزوین
عضو هیات مدیره کانون آوای چیستا (حوزه فعالیت: تحکیم بنیان خانواده)
پژوهشگر نورومارکتینگ، عصب شناسی زبان، رسانه و ارتباطات
دانشجوی دکترای تخصصی زبانشناسی شناختی پژوهشکده علوم شناختی IRICSS
(موضوع پایان نامه: نورومارکتینگ، سیستم لیمبیک مغز و تاثیر تبلیغات و پروپاگاندا
استاد راهنما: پروفسور حسن عشایری
استاد مشاور: پروفسور رضا نیلی پور)
کارشناسی ارشد زبانشناسی علامه طباطبایی تهران 88 تا 90
(موضوع پایان نامه: استعاره در مطبوعات فارسی زبان
استاد راهنما: دکتر کورش صفوی
استاد مشاور: دکتر یونس شکرخواه)
کارشناسی مترجمی زبان انگلیسی دانشگاه پیام نور قزوین 83 تا 87
عضو انجمن علوم اعصاب ایران
عضو انجمن زبانشناسی ایران
مدرس روانشناسی شناختی، زبان انگلیسی، مکاتبات اداری، بازاریابی و تبلیغات، زبانشناسی و فنون ترجمه 89 تا کنون در دانشگاههای غیرانتفاعی و پیام نور و آموزشگاههای مختلف عمدتا تهران و قزوین
مترجم آزاد در حوزه متون ادبی و علوم انسانی 84 تا کنون
خبرنگار و نویسنده ستون «زیر سقف قزوین» هفته نامه تابان از 87 تا کنون
دبیرکل انجمن مترجمان جوان ققنوس 84 تا کنون
دبیرکل انجمن علمی زبان انگلیسی دانشگاه پیام نور قزوین 85 تا 87
دبیر گروه سیاسی هفته نامه حدیث قزوین 85 تا 87
خبرنگار و دبیر سرویس سیاسی خبرگزاری ایسنا قزوین 85 تا 86
عضو تحریریه ویژه نامه «حدیث نو» قزوین 85 تا 86
همکاری نامنظم به عنوان مترجم افتخاری ستون «گشتی در دنیای خبر» روزنامه ولایت قزوین از 79 تا 81
تماس:
Mail: zsqazvin(at)gmail(dot)com
Tel: 9354821851
مدیر وبلاگ : .

آخرین پست ها

جستجو

نویسندگان